Nieuwsbrief 3: Alweer 6 maanden op weg

29-03-2017


In deze nieuwsbrief over de enorme hitte in de laatste maanden, mijn ervaringen op het project, het dagelijkse leven, uitdagingen en mijn eerste bezoek. Oftewel een overzicht van mijn eerste 6 maanden. Veel leesplezier!


Het dagelijkse leven
"Sister Edna, Ete sen?", dat is wat ik bijna dagelijks hoor, in de ochtend of wanneer ik uit het werk kom. De eerste zes maanden zijn voorbij en veel dingen beginnen een gewoonte te worden. Inmiddels heb ik een eigen ritme weten op te bouwen. Ik werk van maandag tot vrijdag op het project. Vaak is het rond 6u opstaan, rond 7u vertrekken als ik lopend ga, anders 7.30 als ik de trotro (het openbaar vervoer) neem. Vaak zijn we rond 15u uiterlijk 16u klaar en reis ik samen met mijn collega Abiba naar huis. In het weekend op zaterdagochtend is het schoonmaak/wasdag. Vaak word ik met het wassen geholpen door Francisca (mijn 7- jarige zusje). S-middags ga vaak de deur uit op bezoek bij mijn Ghanese familie, zij nemen mij vaak meenaar de lokale drankspotjes dieper in de woonwijk, waar ze samen komen om te drinken en te dansen of spreek ik iets af met anderen die ik heb leren kennen. Als ik thuis ben, nodig ik Francisca uit met wat vriendinnen om film te kijken of spelletjes te spelen. Zondag in de middag is het volleybaltijd. Ik heb samen met de jeugd van de kerk een volleybalteam opgezet. Het team groeit met de week en het is leuk en ontspannend om iets met deze jongeren te doen. Verder ben ik nu echt verwelkomd in Ghana door de vorm van ziekte waardoor ik toch echt even thuis heb moeten blijven. Ook heb ik kennis mogen maken met het fenomeen bedwantsen, al had ik deze kennismaking liever gemeden. Gelukkig is dat nu verholpen door het bed, matras en de hele kamer te behandelen.

Ik kan niet anders zeggen dan dat de dagen echt omvliegen. Elke dag is anders en leer ik weer wat nieuws over de Ghanese cultuur en mijn eigen gedachten daarbij. De
wijk Sawaba is al druk, maar voor het centrum van Kumasi is dat niet anders. De stad is kleurrijk, vol van mensen, markten en geluid. Dit geluid is in de vorm van mensen die overal muziekinstallaties hebben staan, toeterende auto's, prekende mensen, levendige gesprekken onder de mensen zelf enz. Kortom de stad leeft. Verder waren de afgelopen maanden bijzonder heet. Mensen die mij kennen weten dat ik van warme temperaturen houd maar dit was mij toch ook iets teveel. Nu beginnen de eerste regens te vallen voornamelijk nog in de nacht. Dat is prettig, omdat het dan wat afkoelt en je dus een nacht kan doorslapen.

Het is zeker niet altijd even gemakkelijk om hier in je eentje te zijn, maar de gastvrijheid, de lachende gezichten van mensen om je heen, en iemand die je uitnodigt bij haar thuis en dat je 'Sister Edna' wordt genoemd, of dat mensen naar je vragen wanneer je ziek bent geweest, maakt dat je niet anders dan thuis kunt voelen hier. Naar wat ik tot nu toe ervaren heb, draait de Ghanese cultuur om delen wat je hebt met de ander zij het in de vorm tijd, een maaltijd of iets anders. Wanneer je open staat voor de mensen krijg je hier zeker vriendschap voor terug.

Over mijn eerste ervaringen op het project
In november ben ik voor het eerst begonnen op het project. Terugkijkend op de eerste periode was het nog wat onwennig en zeker overweldigend. Vooral wanneer je met de veldwerkers de straat op gaat voor 'street corner education'. Dit is dat je de plekken bezoekt waar de straatmeiden uitrusten, of wachten op nieuw werk om met hen in contact te komen en hen over ons project te vertellen. Vaak zitten ze in groepjes bij elkaar en zodra er werk is, zijn ze ook zo weer weg. Het werk wat ze doen is het dragen van goederen voor de marktmensen in bakken op hun hoofd en ze worden Kayayei genoemd. Verder verkopen ze bijvoorbeeld water en maken ze schoon. Het is niet gemakkelijk om de meisjes dit soort werk te zien doen en zo op straat te zien leven zonder enig toekomst vooruitzicht. Velen van hen hebben zelf ook al kinderen en deze groeien ook op de straat. Het is voor hen elke dag vechten om zichzelf in de basisbehoeften te voorzien, emotionele en fysieke pijn wordt genegeerd om maar aan het eind van de dag geld in handen te kunnen hebben, zodat je in ieder geval een slaapplek hebt (wat niet altijd zeker is), eten kan kopen en van toiletvoorzieningen gebruik kunt maken. Het slapen doen ze vaak onder 'shops' waar ze ook nog kans lopen om misbruikt te worden. Wanneer ze naar ons centrum komen; het Drop- in centre, kunnen ze uitrusten, gebruik maken van de toiletvoorzieningen, ontspannen, spelletjes spelen en krijgen ze educatie over verschillende onderwerpen zoals sparen, hygiëne, straatleven etc. Het werk is op veel gebieden uitdagend, en een van de grootste uitdagingen die ik opgemerkt heb is om echt tot hen door te dringen dat een leven van de straat beter is en het volgen van een opleiding je een toekomst geeft. Een andere uitdaging die blijft is de taal. Inmiddels weten de meisjes en ik ons wel met handen en voetenwerk te redden en komen we er vaak wel uit tot grote hilariteit van ons allemaal. Door het team ben ik vanaf het begin betrokken bij alle activiteiten, zoals rapportage, school- en
huisbezoeken afleggen, kreeg ik informatie over de verschillende activiteiten dat
ik inmiddels wel aardig mijn weg weet binnen het project. Inmiddels behoor ik
ook tot de administratieve staf en dat houd in dat ik ben begonnen met
fondsenwerven, rapporten en verslagen schrijf, protocollen uitwerk enz. Verder probeer ik één keer in de week naar het Vocational Training Centre te gaan, waar de meisjes een tweejarige opleiding volgen tot kledingmaakster, of kapster. Hier zie je echt de verandering die deze meidjes doormaken. Van straatmeisjes tot zelfbewuste, trotste meiden.

Bezoek
Inmiddels heb ik ook het eerste bezoek van huis gehad. Mijn vader kwam in februari langs voor twee weken. Dit was voor hem wel even wennen. Vooral aan de temperatuur met een verschil van 30 graden. In de weken dat hij er was hebben we verschillende mensen binnen de SMA ontmoet, hebben we het project bezocht en Kumasi verkend. Daarnaast was er ook tijd om hem een klein stukje van Ghana te laten door Accra, Cape Coast en Winneba te bezoeken. De tijd vloog voorbij voor we het beiden wisten was het voor hem weer tijd om op het vliegtuig te stappen. Het was een heel fijn om hem weer te zien, Nederlands te kunnen praten en alles uit te leggen en hem de dingen met eigen ogen te laten zien. Ik geloof dat er voor hem ook wel veel herkenning was hier in Ghana. Het is nu afwachten naar het bezoek van de hele familie in augustus.

WIST JE DAT?...

  • Ik het jaarverslag van 2016 voor het project heb geschreven samen met mijn collega Jessica?
  • De brandstofprijs op dit moment net zoveel is als in Nederland? En dat de
    vervoersprijs voor een week verhoogd was van 1.20 GHC tot 1.40 GHC?
  • De volgende groep meisjes in mei afstudeert in het VTC?
  • Op de dag van de begrafenis van de Queen Mother niemand in Kumasi mocht werken van de Ashanti koning. Kumasi was nog nooit zo stil.
  • Ik binnenkort naar een Ghanese bruiloft ga?

Tot slot
Naast de voorbereidingen voor 12 april en de week ervoor zijn we ook in aanloop
naar Pasen en heb ik ook paasvakantie met aansluitend het Regional Assembly van
de SMA. Het is mijn bedoeling om in deze periode de missie Keneago te bezoeken
en een paar dagen in Winneba (even uit waaien) te verblijven, voordat het werk
weer hervat wordt met allerlei op handen zijnde activiteiten.

Bedankt voor jullie tijd voor het lezen van mijn nieuwsbrief en voor jullie donaties. Bekijk ook eens op mijn website de fotogalerij voor een impressie: www.akoma-ghana.nl 

Lieve groetjes en tot over drie maanden,
Edna