Nieuwsbericht 6: Voorbereiden op verlof

09-12-2018

2018 loopt aan zijn eind en het is voor mij ook weer tijd om jullie op de hoogte te brengen van mijn leven hier in Ghana. Waar de meesten van jullie aan het aftellen zijn tot kerst en nieuwjaar, ben ik zelf ook begonnen met aftellen. Over zo'n anderhalve week ben ik weer even in Nederland na twee jaar. Iets waar ik ontzettend naar uitkijk! In deze nieuwsbrief lezen jullie onder andere over bezoek, feestdagen het gewone dagelijkse leven en een terugblik op de afgelopen twee jaar. 

Het dagelijkse leven
Dat kerst is aantocht is hier goed te merken in Kumasi. De markt loopt over mensen, winkels zijn vanaf september versierd en verkopen kerstspullen, overal uit de radio's schalt kerstmuziek tot "I'm dreaming of a white christmas" aan toe, alhoewel dat best raar is hier met 30 graden en de harmattan die zijn intrede heeft gedaan. Dat mag de pret allemaal niet drukken voor de mensen, iedereen is in een goede sfeer en op het werk is het wat rustiger met de meisjes omdat dit de periode is om veel geld te verdienen. Waar iedereen in kerstsfeer, ben ik vooral bezig met de voorbereidingen voor mijn verlof. De tijd is vanaf november ineens heel erg snel gegaan. Ondanks dat het goed met mij gaat merk ik wel dat het goed is dat mijn verlof nu komt. Ik kijk er naar uit om de feestdagen te vieren met familie en vrienden, al ben ik wel aantal keer opgezocht in Ghana het afgelopen jaar. Inmiddels zijn veel dingen normaal geworden en ben ik aan het levensritme gewend en krijg ik van sommigen te horen dat ik al aardig op weg ben om Ghanees te worden. Zoals dingen niet al te vroeg plannen, komt iets vandaag niet af dan komt het morgen wel, een uur te laat komen kan best op een event en dan nog ben je te vroeg eigenlijk etc. Het was dus weer even wennen dat mijn agenda voor wanneer ik in Nederland ben alweer half volgepland staat, terwijl ik er nog niet eens ben. Verder heb ik veel nieuwe contacten opgedaan van mensen uit Nederland die ook in Kumasi of elders in Ghana wonen. Het is soms toch wel fijn om daar contact mee te hebben. Ik merk dat ondanks dat ik het kleurtje mee heb, toch uit een andere cultuur kom je er nooit helemaal bij kan horen.Goed, zoals ik schreef heb ik in 2018 een aantal bezoeker gehad uit Nederland. Zo kwam mijn moeder met haar vriendin in februari en hebben we een fijne tijd gehad samen rondreizend door Ghana. Vervolgens kreeg ik in april een groep studenten voor 6 weken, waarvan twee bij mij in het huis verbleven en op het project werkten. Ook met hen heb ik een mooie tijd gehad en daarna kwam in Juli Jasmijn (een orkestgenoot) om drie weken vrijwilligerswerk te doen op het project. Dat Jasmijn wegging kreeg ik nieuw bezoek van Angela en met haar heb ik ook de tijd genomen om rond te reizen, waar ik ook aan toe was na een drukke periode op het project. In de tijd dat Angela er was kwamen Wim en Wilma ook even aan in Kumasi en kreeg het project een fantastische donatie van 1000 euro opgehaald door Rakia. Kortom het is een jaar vol verschillende bezoeken geweest en het is altijd fijn om bezoek te krijgen en mijn leven hier dat zo anders is met hen te delen.

Verschil maken
Op het werk heb ik een enorme groei doorgemaakt. Waar ik in het begin voornamelijk de straat op ging zit ik nu eigenlijk voornamelijk op kantoor. Naast mijn werkzaamheden als monitoring en evaluation officer ben ik sinds september dit jaar ook de supervisor van de dagopvang. De dagopvang was opgezet om tegemoet te komen aan de behoefte van straatmoeders, zodat hun kinderen overdag in een veilige omgeving zijn en niet op straat, terwijl de moeders aan het werk zijn. Eén keer in de week ga ik naar Abinkyi, waar het dagopvangcentrum gevestigd is om daar te superviseren. Een welkome afwisseling van alleen op kantoor zijn, maar ook een hele uitdaging moet ik eerlijk zeggen. Er zijn daar processen gaande die moeilijk te veranderen zijn, zoals de rol van de senior. Dit houdt in dat als iemand al langer ergens werkt of de oudste is, deze het dan voor het zeggen heeft ongeacht dat de jongere meer kennis of een andere kijk daarop heeft. "I was already here", zeggen ze dan, oftewel dat betekent dat deze senior kan bepalen wat de andere doet. Een ander punt waar ik tegenaan loop is de taal. Tijdens oudervergaderingen kan ik nog niet altijd alles meekrijgen en dat betekent dat je soms iets mist van wat er gezegd wordt. Samen met de hoofdleerkracht die ook uit het buitenland komt we doen alles stapje voor stapje om veranderingen te brengen.

Over het algemeen lopen we ook tegen andere uitdagingen aan zoals het aantal kinderen dat op straat terecht komt blijft groeien. Het fenomeen is inmiddels in een vicieuze cirkel beland. Jonge vrouwen die kinderen op straat krijgen (vaak meer dan 1), deze kinderen zullen ook op straat opgroeien en hun kinderen ook weer. Hoe kom je uit dat systeem zonder onderwijs? Een hele trieste realiteit eigenlijk. Ook zien we tijdens straatwerk dat deze jonge moeders hun kinderen (2-5 jaar) bij vreemden achterlaten die eigenlijk niet voor hen kunnen zorgen. Wanneer wij dit tegenkomen halen wij ze van de straat, doorlopen een proces met de politie en social welfare, voordat het kind in een Children's Home wordt geplaatst en als het kind wat ouder is bij de zusters in het VTC. Je ziet de kinderen dan echt opbloeien door de goede zorg. Weer een andere realiteit waar we mee te maken hebben is human trafficking. Het is toch niet een zover van je bed show als gedacht. We zien situaties waarbij jonge meisjes uit de noordelijke regio van Ghana verkocht worden aan iemand die de ouders belooft hen naar een goede school te sturen etc. Vervolgens wordt zo'n meisje misbruikt/ mishandeld, terwijl de familie daar geen weet van heeft. Waarna het meisje wegloopt en op de straat in Kumasi terechtkomt en geen idee heeft van hoe te overleven en dus Kayayei werk gaat doen of in de prostitutie beland. Kan je dit allemaal voorkomen vraag je je dan af en hoe? Van wat ik tot nu toe ervaren heb speelt onwetendheid bij de ouders en jongeren een grote rol over dit soort situaties. Vaak hebben zij geen idee wat de realiteit is van het harde straatleven in Kumasi als je ergens in de middle of nowwhere woont. Ook hebben zij geen idee over hun rechten en hoe daarvoor op te komen. Dat is iets waar wij als project ons in kunnen gaan zetten naast de services voor jongeren die wij aanbieden. Door in te zetten op bewustwordings activiteiten zodat men weet wat hun rechten zijn en hoe deze te krijgen bij de overheid. Om dit te bereiken ben ik afgelopen jaar twee keer op de cursus Mobilising support geweest met een collega van de 'Change the Game Academy van Wilde Ganzen (zie foto). Tijdens deze cursus hebben wij geleerd over hoe wij meer steun en betrokkenheid kunnen krijgen van besluitvormers (overheid) en belanghebbenden, welke tactieken het beste te gebruiken zijn etc. Een bijzonder interessante cursus, die ons vele praktische handvatten heeft gegeven. We hopen dat met alles we daar geleerd hebben daadwerkelijk invloed kunnen uitoefenen op de overheid van Ghana.

Afgezien van deze verhalen zijn er ook heel veel andere positieve verhalen te vertellen over wat er zoal gebeurd op het project. Zo is er onlangs weer een diplomering van 9 jonge vrouwen uit het VTC geweest, zijn we een ICT- lab gestart, zijn er jongeren afgestudeerd die met onderwijs worden ondersteund waarvan er drie nu vrijwilligerswerk op het project doen, hebben we een succesvolle viering van de Internationale dag voor straatkinderen gehad, zijn we bezocht door verschillende partnerorganisaties waaronder Adamfo Ghana, Misereor uit Duitsland, Cordaid Foundation en Wilde Ganzen en zijn er nog heel veel andere positieve dingen te vertellen.Zoals jullie kunnen lezen zit ik niet stil, er is altijd wel voldoende te doen. Het is fijn om te zien dat wat we doen voor de jongeren; steun in onderwijs en het volgen van een beroepsopleiding voor hen werkelijk verschil uit maakt. Nu dat ik hier twee jaar zit en sommige jongeren vanaf het begin heb meegemaakt en zie hoe ze nu gegroeid zijn (zelfverzekerd), ben je wel een beetje trots dat je daaraan aan bijgedragen hebt. We geven ze handvatten om op eigen benen de toekomst tegemoet te gaan, niet alleen voor henzelf maar ook voor hun families.


Terugblik op de twee jaar!
Dat ik aan dit avontuur met de SMA begon in 2016 klonk vier jaar erg lang. Nu dat ik op de helft zit, besef ik mij hoe snel de tijd is gegaan. Waar ik in het begin zoekende was naar wat precies mijn plaats was en hoe daarbinnen te functioneren, weet ik mijn weg nu goed te vinden. Ghana heeft mij verwelkomt met een glimlach en ik nu niet anders zeggen dan dat ik mij ontzettend thuis voel in dit land. Het heeft mij ook absoluut voor de nodige uitdagingen gesteld. Het leven dat ik leef is niet altijd makkelijk, leuk en gezellig maar veel overkom je met een lach en aanpassingsvermogen. Daarnaast is het heel belangrijk dat je mensen om je heen hebt met wie je daarover kan praten. Het avontuur is nog lang niet op z'n eind en ik kijk uit naar wat de komende tijd mij gaat brengen.

WIST JE DAT?

* Ik naar Togo- Lome ben geweest voor een begrafenis?
* Het leven in Ghana steeds duurder wordt?
* We nu een varkensboerderij op het project zijn gestart?
* Momenteel 9 vrijwilligers uit 4 verschillende landen hebben werken op het project?
* Ik ontzettend op zie tegen de kou in Nederland? 

Tot slot
Momenteel probeer ik zoveel mogelijk af te ronden, zodat ik met een gerust hart alles achter kan laten. Ook wil ik iedereen heel erg bedanken die mij het afgelopen jaar weer heeft gesteund met een mailtje, brief/kaartje, pakketje, bezoek of donatie. Het is heel fijn om dit te ontvangen en hierdoor voel ik mij aangemoedigd om door te gaan.
Voor nu wens ik iedereen alvast hele fijne feestdagen en tot in Nederland, al zal ik niet de kans hebben om ieder van jullie te zien. Als Ghanees in wording zijnde sluit ik af met de volgende woorden: Meda wo ase nymae nhyira wo! Afenhyia pa

Lieve groetjes en tot mijn volgende nieuwsbrief over mijn avonturen in Ghana!