Nieuwsbrief 2: De eerste maanden

24-12-2016

Daar is hij dan: mijn tweede nieuwsbrief. Lees hier meer over mijn gebeurtenissen en ervaringen in de eerste maanden van mijn nieuwe leven in Ghana. Tijdens het schrijven van deze brief merk ik dat de tijd heel snel gaat en dat het lijkt alsof ik hier al veel langer ben.


Een nieuw hoofdstuk

Het is inmiddels 2, 5 maand geleden dat ik Nederland verlaten heb en naar Ghana ben afgereisd.Vanaf het moment dat ik in het vliegtuig in stapte voelde het alsof er een druk van mijn schouders afvloog en dat het nu echt ging binnen na zo'n lange
voorbereiding. Sinds dat ik hier ben vliegen de dagen/ weken voorbij. De afgelopen weken stonden in het teken van afscheid nemen, weerzien, nieuwe ontmoetingen en nieuwe ervaringen opdoen.

Na mijn aankomst heb ik eerst een paar dagen in Accra doorgebracht. Daar heb ik George weer ontmoet en hij heeft mij de eerste dagen op sleeptouw genomen. George is een van mijn collega's van de SMA in Ghana. Na wat onduidelijkheden onder andere in de communicatie over wanneer ik precies naar Kumasi zou gaan ben ik na ongeveer na een week op de bus naar Kumasi gezet. Eenmaal in Kumasi was daar weer herkenning van de plekken waar ik eerder was geweest. Hier heb ik ook de priesters ontmoet waarmee ik zal samen gaan werken. Dit zijn Fr Augustin (hij is inmiddels naar Benin vertrokken) en Fr Ysmael. Verder heb ik hier ook twee andere priesters ontmoet. Dit zijn Fr Eric uit Togo en Fr Junior uit Centraal Afrika. Deze twee priesters waren hier om de talencursus te volgen. Met hen heb ik voor een groot gedeelte de cursus gedaan. Daarnaast was daar ook Fr Yves. Hij zal het werk van Fr Augustin overnemen. Bij het schrijven van deze nieuwsbrief zijn Fr Junior en Fr Eric inmiddels vertrokken naar hun eigen missies en zijn we nu met drie in het SMA-huis, totdat ik mijn eigen plekje heb.


Het zal jullie nu inmiddels wel duidelijk zijn dat de organisatie waarmee ik werk christelijk is. Dat geldt eigenlijk voor heel Ghana. Overal zie je kerken, op auto's, bussen billboards zie je leuzen waarop staat: "The lord is my shepherd, " God is with you" en nog vele andere teksten. Ook hoor en zie je mensen die langs de weg staan te preken. In elke wijk zijn wel tig kerken te vinden, waar je op de zondagmorgen
de drums en gezangen hoort. En soms ook doordeweeks in de avonden. Kortom een
bruisend kerkelijk leven!

Het leven in Kumasi

Na eerst een paar dagen wennen in Kumasi en de wijk was het tijd om aan de talencursus te beginnen. Zoals ik schreef waren Fr Junior en Fr Eric hier ook voor de cursus maar zij liepen al een aantal weken op mij voor. Na een paar lessen met hen samen gezeten te hebben heb ik dan ook met de catechisten (van hen kregen we les) besproken dat ik 2 keer een uur op een dag alleen les zou krijgen. Na die uurtjes ging ik altijd even de straat op om contacten te leggen en het geleerde in de praktijk te brengen. Twi is eigenlijk geen moeilijke taal om te leren, maar waar ik vooral tegen aanloop is de uitspraak. Zoals de catechisten zeiden: ""you speak like a European". Dat is natuurlijk ook niet raar aangezien ik uit Nederland kom. Al lijkt het voor velen hier niet zo. Het zal voorlopig nog wel even duren voordat ik het accent kwijt ben, maar inmiddels weet ik mij wel aardig te redden en is iedereen ontzettend behulpzaam je te helpen als je er niet uitkomt. Een ding is hier mij ook duidelijk geworden: Ghana mag een Engelstalig sprekend land zijn, maar de mensen en zeker hier in de Ashanti regio zijn ze ontzettend trots op hun taal. Iedereen die je aanspreekt zal altijd in het Twi beginnen en sommigen van hen spreken überhaupt geen Engels. Je hoort ook van iedereen dat je vooral Twi moet leren spreken.

Verder is de wijk Sawaba- Adukrom een drukke (moslim) wijk en ook niet overal de schoonste. De eerste paar nachten waren wel even wennen. Rond 03.30 word je gewekt door de moskee, vervolgens de school en de kerken verderop in de buurt. Na een week hoor je de geluiden nog wel, maar besteed je er veel minder aandacht aan of slaap je erdoorheen.

Het leven begint meer vorm en structuur te krijgen en mijn contacten beginnen zich meer uit te breiden. Doordeweeks ga ik naar het project, in het weekend op zaterdag spreek ik vaak wat af en zondagen houd ik de middag voor mezelf. Natuurlijk zijn er ook nog steeds dingen waar ik aan moet wennen en dat zal voorlopig nog wel zo blijven, zoals onder andere het drukke verkeer, de expressiviteit van Ghanezen en het geluid dat er altijd en overal is. Dit is op sommige momenten best vermoeiend.
De dagen dat er weinig geluid is zoals tijdens de verkiezingen kan ik ook wel
genieten van de rust. Uit Nederland krijg ik weleens de vraag of ik mij alleen
voel en of ik Nederland niet mis. Natuurlijk mis ik de mensen, maar ik moet ook
eerlijk zeggen dat er op dit moment nog zoveel gebeurt en op mij afkomt, dat ik
ook nog niet de tijd of het besef heb gehad om mij alleen te voelen. En Nederland op zich mis ik ook niet, het leven is zoveel rustiger, ondanks dat ik mezelf nog een plek moet geven.

Het project
Na mijn oriëntatie cursus ben ik bij het straatkinderen project begonnen. Hier ben ik ontzettend warm verwelkomt door alle medewerkers. De eerste dagen heb ik een oriëntatieprogramma doorlopen over het project. Dit hield in dat ik meeliep en informatie kreeg over de activiteiten van het project. De activiteiten die onder andere door het project worden uitgevoerd zijn straatwerk, registreren van de jongeren, interviews en counseling, onderwijslessen, follow-ups in de vorm van familiebezoeken en schoolbezoeken. Voor nu geld ook nog dat ik vooral meeloop, en na de kerstvakantie zullen mijn taken zich meer gaan uitbreiden. De grootste uitdaging op het project is dat veel meisjes die we helpen uit het noorden van Ghana komen en dus geen Twi spreken. In die regio spreken ze Dagbani. Kortom een dubbele taalbarrière voor mij. Ondanks dat je niet dezelfde taal spreekt slaag je er toch in om contact met hen te maken. In mijn volgende nieuwsbrief zal ik uitgebreider vertellen over het project en de meisjes. Voor nu heb ik een aantal korte berichten. De laatste weken was het vrij rustig op het project, dit komt onder andere doordat veel straatmeiden naar het noorden zijn afgereisd voor de verkiezingen en daar kerst en nieuwjaar doorbrengen. Daarnaast hebben we bezoek van de Vebego Foundation gehad. 15 Nederlandse vrijwilligers ( waaronder een mede Zaanse) zijn naar Ghana afgereisd om aan het Vocational Training Centre (VTC) te werken waar de meisjes hun tweejarigeopleiding tot naaister volgen. Dit was hun vierde en laatste bezoek sinds 2013.

Verder nog....
Het is lastig te beschrijven voor jullie wat ik hiermee maak en wat dat met je doet. Je wil proberen een beeld te schetsen van hoe het leven hier eruit maar dat is moeilijk in een paar woorden/ zinnen uit te leggen. Hoe dan ook 2016 heeft voor mij een bijzondere wending aangenomen door dit nieuwe leven in Ghana. Het is voor mij nu kerstvakantie en dat geeft mij even de tijd om bij te komen van alle gebeurtenissen en indrukken van de afgelopen maanden. Daarnaast zal ik deze tijd ook een beetje gebruiken om wat meer van het land te zien voordat ik op 9 januari weer zal gaan beginnen met het werk. En ik hoop dat rond die tijd wat meer bekend zal zijn over mijn eigen woonplaats. Maar ja zoals het met veel dingen hier gaat in Afrika/ Ghana: "You need to be patient".

Ik sluit mijn nieuwsbrief af met vijf weetjes over mij, Ghana en bijzondere gebeurtenissen:

Wist je dat...?


  • Ik voor de Ghanezen overal uit de wereld kom (Zuid-Afrika, Kenia, Liberia, Amerika etc.) behalve uit Nederland
  • De verkiezingen in Ghana op 7 december waren en zonder grote problemen zijn verlopen?
  • Ik bestuurslid ben van Adamfo Ghana? Kijk eens op hun website www.adamfoghana.nl
  • We op 20 december een kerstfeest hadden voor alle straatkinderen en de jongeren (250 waren aanwezig) die ondersteunt worden door het project
  • Ik op vrijdagmiddag zwembadmiddag heb

We zijn nu in aanloop naar Kerst en ondanks dat het een andere setting en sfeer heeft dan ik normaal gewend ben, blijft het een feest van warmte, licht en een nieuw begin. Dat heb ik onder andere tijdens kerstfeest met de kinderen meegemaakt en aan de mensen om mij heen.

Bedankt voor het lezen van mij nieuwsbrief.

Ik wens iedereen fijne kerstdagen en zoals men hier zegt AFE HYIA PA (Gelukkig nieuwjaar)!

Lieve groetjes en tot over drie maanden,
Edna